woensdag 9 juli 2014

De reis van de held

Pad van de Held: paadje in Broekpolder


Laatste coachingswandeling

Het is zondag 17 juni 2014, vandaag is de laatste coachingswandeling. We hebben afgesproken om hierna nog een keer te wandelen en dat we de rollen dan omkeren. Ik de coach, wandelcoach Richard de cliënt.  De bedoeling hiervan is om een goede feedback te kunnen geven over hoe ik de sessies heb ervaren als proefklant voor mijn coach in opleiding en of ik er wat aan gehad heb. Maar vooral: of Richard het goed heeft gedaan als wandelcoach. In een sms heb ik hem al laten weten dat ik in september een opfriscursus Journalistiek ga volgen. Voor Richard een belangrijke uitkomst voor zijn eerste proefklant.

Het is vandaag mooi weer voor de verandering. De vorige keer waren we voorbereid, ik met regenpak, coach met een paraplu, maar het bleek toen niet nodig gelukkig. 
Ik vertel dat ik soms echt een te vol hoofd heb: er gaat teveel in me om en daardoor kan ik niet slapen of me concentreren. Tip en oefening van mijn coach: maak je hoofd leeg door het vol te maken. Kijk om je heen en benoem alles wat je ziet, denkt en voelt als je rondkijkt. Hiermee maak ik mijn hoofd leeg door het vol te stoppen met informatie van het nu. Toch al niet mijn sterkste kant het nu, ik ben meestal al verder vooruit en daardoor heb ik moeite met mindful te zijn. Dit is een goede oefening. We houden ongeveer tien minuten onze mond dicht en absorberen wat er om ons heen te zien is, in elk geval in mijn beleving. Ik vind het zoals altijd erg moeilijk om niet te praten, maar deze keer slaag ik er wonderwel in.

Heldenreis

Mijn coach stelt voor om ‘De reis van de held’ te maken tijdens deze laatste wandeling. Ikzelf ben dan de held in mijn verhaal. Als eerste wil hij weten wie voor mij een held(in) is. De eerste persoon aan wie ik moet denken is de zwarte Amerikaanse schrijfster Maya Angelou ('Ik weet waarom gekooide vogels zingen'). Ik heb een tijd niet aan haar gedacht, maar nu komt ze als eerste naar boven.
Maya Angelou heette eigenlijk Margueritte Johnson en werd op 4 april 1928 geboren in Saint Louis Missouri, ik lees op Wikipedia dat ze dit jaar op 28 mei is overleden. Ze is oud geworden en bleef sterk. Maar ze heeft nog wel meegemaakt dat de Verenigde Staten hun eerste zwarte president hebben gekozen. 
Angelou laat in haar autobiografische romans een energieke, avontuurlijke (opgroeiende) Afrikaans-Amerikaanse vrouw zien die nergens voor terugdeinst, de strijd en het doorzettingsvermogen van een zwarte vrouw in een vijandige, blanke wereld. Ze schrijft over de situatie van zwarte Amerikanen in de eerste helft van de20e eeuw.
De slavernij is afgeschaft, maar vrij zijn ze nog lang niet. Zij is voor mij een held omdat ze de onrechtvaardigheid om zich heen kan benoemen en bestrijden zonder andere mensen te veroordelen. In plaats daarvan probeert ze anderen juist te begrijpen.

Maya Angelou
De meeste helden vertrekken niet spontaan op hun reis, maar door omstandigheden gedwongen.
Ik herken dat ook: ik werd uit mijn comfort zone gedwongen door ontslag.
Een bevrijding maar ook spannend: ik moest veel zekerheid achterlaten.
Aan de andere kant: hoeveel zekerheid heb je als mens nodig?
We bespreken de uitspraak uit de coachkalender: "Wees niet bang de controle te verliezen. Je kunt niet verliezen wat je nooit echt hebt gehad!"
Ik wil ik ook zo’n sterke vrouw zijn, net als Maya Angelou. Dat is mijn beeld van de held en de reis ernaartoe. Pas geleden las ik een mooie quote: ‘De shit uit je verleden is de mest voor je toekomst’ (uit: 365 dagen succesvol) en dat kan je zeker zeggen in mijn geval!
Mijn reis leidt naar een nieuwe carrière als tekstschrijver, journalist, redacteur en blogger. Die reis is al vorig jaar begonnen toen ik tijdens een workshop ('365 dagen succesvol') juni 2013, eigenlijk precies een jaar geleden, besloot dat ik mijn wens voor een hond ging doorzetten. Die hond is er gekomen. Binnen twee weken had ik Gilly geadopteerd, want als ik iets wil dan liever gisteren dan vandaag. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen met haar, ben ik gaan nadenken. Toen ik begin dit jaar las over de mogelijkheid om proefklant te zijn voor een wandelcoach in opleiding, heb ik ook geen moment getwijfeld om me daarvoor op te geven. de reis van de held leidt naar een schat, een Graal! zegt mijn coach.  In mijn geval een nieuwe carrière als tekstschrijver. Mijn doel is duidelijk, ik weet waar ik heen moet. Maar de weg is nog wel gevaarlijk...

Draken

We hebben het over de draken die ik op mijn nieuwe pad zou kunnen tegenkomen en hoe ik die het hoofd kan bieden of zelfs kan verslaan. Eigenlijk kan ik er maar twee bedenken: de financiële onzekerheid van geen vast inkomen hebben en gebrek aan zelfvertrouwen. Maar beide zijn niet onoverwinnelijk. Ik merk dat ik mij veel zekerder voel over mijn skills als tekstschrijver en journalist/redacteur, dan over mijn oude werk als secretaresse. Ik voel me stukken beter bij mijn ‘nieuwe’ werk. Ik krijg er energie van!! Echt super is dat. Beetje jammer alleen dat ik gelijk weer eens niet kan slapen nadat ik me heb ingeschreven voor die cursus Journalistiek. Gelukkig heb veel bondgenoten op mijn reis vindt mijn coach. Natuurlijk "the usual suspects": mijn man, mijn kinderen, vriendinnen als Desiré en Hellen. Zij staan dichtbij. Allemaal met hun eigen kracht en hun eigen talenten. Zij kunnen mij op hun eigen manier helpen. Er wachten nog vele andere bondgenoten op mij: ik ga op zoek naar soort- en lotgenoten via LinkedIn en via blogs. Met de steun van mijn gezin, familie en vrienden kan ik de meeste draken wel het hoofd bieden denk ik.
Bomen langs het water Spijkenisse polder.


Bomenschaalvraag

We doen nog een keer de bomenschaalvraag. Tijdens de eerste wandeling stond ik op 5 denk ik en nu loop ik direct naar ongeveer 8,5.  Dit wandelcoachprogramma heeft me heel veel gebracht, maar het belangrijkste is denk ik wel dat ik de knop heb kunnen omzetten:  "Ik ben niet meer een management assistente die graag zou willen schrijven. Ik ben een beginnende tekstschrijver!" 

Dat heeft Richard dan bereikt als wandelcoach in opleiding en daar mag hij heel trots op zijn vind ik.
Graag wil ik tot slot de quote delen die mijn vriendin Desiré op mijn facebook tijdlijn zette:

“Het leven is geen competitie. Eenieder maakt zijn eigen reis. Volg je eigen pad. Maak eigen keuzes en benut je kwaliteiten.” (Quote Voor Positiviteit)

Beter kan ik het zelf niet verwoorden. Bedankt Richard!





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen