woensdag 11 november 2015

Nostalgie moeder



Sint Maarten

Vandaag is het 11 november. In Haarlem, waar ik vandaan kom, is dat de dag dat Sint Maarten wordt gevierd. Sint Maarten kennen we in Nederland alleen in Noord-Holland, misschien in Friesland, maar zeker niet in Zuid-Holland waar ik al sinds 1985 woon. Hier vieren we Halloween. Dat is ook leuk, maar heeft een totaal andere achtergrond dan mijn Sint Maarten. Vanmorgen zei ik nog tegen mijn zusje: ik mis het dat Sint Maarten, met lampionnen langs de deuren in de flat, liedjes zingen en dan een snoepje krijgen.  Het is pure nostalgie. Vroeger, voor 1985, was het rond Sint Maarten ook altijd de tijd van de nieuwe 'Kinderen voor kinderen'- plaat en het tv-programma. Dat vond ik ook erg leuk, maar tegenwoordig mis ik het steeds. Hoe dan ook, ik mis de viering van Sint Maarten. Zoals ik nog zoveel andere dingen mis uit mijn jeugd. Ik word oud! 

Sores
Mensen worden negatief en moe van alles dat er om hen heen gebeurt. Ik heb zelf ook regelmatig last van depressieve gevoelens omdat niet alles kan wat ik zou willen. Daar baal ik van. Het heeft eigenlijk altijd te maken met geld. De hele wereld draait om geld. En als je daar net niet genoeg van hebt, word je zonder pardon van alles uitgesloten: opleidingen, banen, op vakantie gaan. Dan kost het moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat probleem is ook voor mij niet vreemd. Natuurlijk zijn er genoeg mensen die het nog veel slechter hebben dan ik, eigenlijk mag ik niet klagen. Als ik zie dat voor veel mensen iets gewoons  als elke avond warm eten op tafel of een slaapplaats voor de nacht niet tot de mogelijkheden behoort, dan schrik ik daar heel erg van en schaam ik me diep voor mijn eigen sores. 
Binnen mijn cirkeltje van geliefden zie ik veel verdrietige dingen gebeuren. Ik weet dat ik ze nooit allemaal kan helpen, ik ben ook maar beperkt, maar een luisterend oor probeer ik wel te bieden. Maar mijn medegevoel voor anderen is ook voor mij wel eens teveel.  Ik moet dan moeite doen om dingen een plekje te geven voor mezelf. Machteloos voel ik me dan en ik word er moedeloos van. Waarom kan het niet meer zo zijn als toen ik nog met mijn lampionnetje langs de deuren in de flat liep? Alles, de hele samenleving, leek toen zoveel makkelijker dan nu. De welvaart heeft ons veel gebracht, maar ook erg veel afgepakt. Volgens mij waren er nog nooit zoveel mensen die thuiszitten omdat ze overspannen zijn of een burn-out hebben. Onze maatschappij vraagt zoveel van ons, mentaal en financieel, dat het voor veel mensen niet meer te doen is. Ik weet hoe dat is, het was voor mij de reden om bewust thuisblijfmoeder te worden toen ik bijna drie jaar geleden werkeloos werd. Ik ben thuis.

Moeders onder elkaar
Zomaar een gesprek op het schoolplein van moeders onder elkaar: ‘Zeg wat doe jij eigenlijk voor de kost?’ ‘Nou, eigenlijk niets en ook weer alles.’ ‘Huh?’ ‘Ik ben moeder. Meestal ben ik blij met mijn leven zoals het is. Alleen zou het soms financieel simpeler zijn als ik wel geld verdiende. Ik ben de hele dag bezig en ik ben ’s avonds eigenlijk wel moe, dus ik werk. Maar ja, als ik zou werken zou ik niet elke dag een flinke wandeling met mijn hond kunnen maken en ook niet dagelijks thee kunnen drinken met mijn dochters als ze uit school komen of lekker koken. Het enige dat ik niet leuk vind aan moeder zijn is het huishouden. Ik heb er zo’n hekel aan en je bent nooit klaar. Dus ja, eigenlijk doe ik alles en niks.’


Dit gesprek heeft niet exact zo plaatsgevonden als hierboven beschreven, maar het geeft wel aan dat je je tegenwoordig als werkende moeder, maar ook als thuisblijfmoeder altijd moet verdedigen. Het is nooit goed en vooral vrouwen gunnen elkaar ontzettend weinig. Als je werkt ben je er niet voor je kind, heb je niet genoeg aandacht of tijd voor je kind. Maar als je thuis bent dan is het ook niet goed want wat doe je dan de hele dag? En hoe kan je dan met vakantie en nieuwe kleren kopen of een computer of een tablet voor je kind of die merkkleding voor je kind of die mooie tas? Dat gaat dan niet. Maar het gemis daarvan weegt voor mij niet op tegen de stress die ik had als werkende moeder. Ik ken beide kanten. Je moet als vrouw in onze maatschappij zoveel: werken, er leuk uitzien, kinderen krijgen en verzorgen, leuk zijn voor je man, een goede baan hebben, anderen helpen, sporten, socializen, op de hoogte blijven van wat er op de wereld gebeurt en vergeet vooral het huishouden niet. Het is toch onmogelijk om aan die standaard te voldoen? 
Kortom, ik begrijp ze allebei: de werkende moeder en de thuisblijfmoeder. Ik ben ook allebei. Maar het zou zoveel leuker zijn op de wereld als we elkaar ook iets gunnen en niet direct ons oordeel klaar hebben of een ander de schuld geven als er iets niet goed gaat in je leven. Je bent zelf verantwoordelijk en het belang van je geliefden en zeker ook van jezelf moet het belangrijkste zijn. Dat is namelijk ook het enige dat je zelf in de hand hebt. Echt waar, ik spreek uit ervaring, maar het was een lange weg om thuis te komen.

woensdag 18 maart 2015

Droomhuis op het platteland




Ken je dat programma ‘Droomhuis op het platteland’? Eigenlijk heet het ‘Escape to the country’, het is een Brits programma en absoluut één van mijn favoriete televisieprogramma’s. Elke keer als ik ernaar kijk denk ik bij mezelf: ‘ik woon echt in het verkeerde land’, want wat zou ik graag in zo’n mooi oud huis op het platteland wonen. Buiten dat het financieel niet haalbaar is en mijn kinderen absoluut niet willen verhuizen, is zo’n droomhuis vrij moeilijk te vinden in Nederland. Afgelopen weekend in het programma was het een stel van een jaar of 58/59, zij wilden een huis gaan kopen in het graafschap Carmarthenshire, Wales. Sowieso zijn het vaak oudere stellen die zo’n huis zoeken, die hebben blijkbaar het geld voor een dergelijk huis. Meestal gaat het om huizen tussen de 
€ 500.000 en € 700.000,- behoorlijke bedragen. Dit stel zocht een huis met een bijgebouw om  moeder onder te brengen en ruimte voor een kleine golfbaan. Dat viel nog niet mee! Ik vond het in eerste instantie allemaal wat overdreven, want het huis voor moeder moest blijkbaar behoorlijk groot zijn terwijl ze ook maar alleen is. Maar goed, de standaard in Engeland ligt blijkbaar hoger qua ruimte dan hier in Nederland. Daar hebben ze ook meer ruimte en zeker meer platteland dan bij ons. Je ziet de mooiste huizen voorbij komen, allemaal met prachtige woonkeukens en meerdere badkamers. Waarom kan dat in Nederland niet? Simpel: er is gewoon geen ruimte voor, ons landje is zo klein dat er alleen maar hutje mutje op elkaar kan worden gebouwd. Je zou er bijna spontaan claustrofobie van krijgen! Maar: niet ver van Nederland is het wel mogelijk om een droomhuis op het platteland te vinden; in Duitsland. Goede vrienden van ons zijn gisteren verhuisd naar vlak over de grens bij Coevorden naar een waar droomhuis!

Droomhuis

Toen wij de eerste keer foto’s zagen van het huis en het land waren we echt ontzettend jaloers: wat een ruimte en wat een prachtig huis! Mooie tuin, bijgebouw waar je ook in kunt wonen, weiland en het mooiste vind ik: een prachtige overdekte veranda! Zij waren niet echt op zoek naar een ander huis, maar wel naar meer ruimte. Ze zijn namelijk de trotse bezitters van een paard en een pony en die willen ze graag bij hun eigen huis stallen. En toen werd dit huis hen bijna in de schoot geworpen omdat de ouders van een bekende hun huis in Duitsland te koop zetten. Te mooi om waar te zijn! Deze kans moesten ze grijpen. Het enige wat hen aan Nederland bindt is moeder en daarom nemen ze haar gewoon mee. Deze moeder krijgt ook een eigen woning op het erf bij het huis. Het wordt nu opgeknapt zodat mam er echt kan gaan wonen. Veel overeenkomsten met mijn favoriete programma, alleen dan wat dichterbij en haalbaar. 
Ik bewonder onze vrienden erom dat ze een nieuw leven starten met hun gezinnetje, paarden en moeder in Duitsland. Wij zouden dat niet durven. Buiten de eerder genoemde redenen zijn er voor mij teveel dingen die mij aan mijn huidige omgeving binden. Mijn zus, vader, moeder en veel van onze vrienden wonen nu allemaal in de buurt en dat vind ik prettig. Ik kan ze moeilijk allemaal  meenemen naar een nieuw huis: dan zou ik een heel dorp moeten stichten en dat kan zelfs in Duitsland niet. Bovendien zitten zij er allemaal totaal niet op te wachten om te verhuizen omdat ik niet zonder hen kan.

Veranda!


Ik geniet wel heel erg van de prachtige foto’s van het huis van onze vrienden en dat maakt al veel goed. Binnenkort gaan we een keer kijken. Het is bijna drie uur rijden vanaf hier, dus dat is een aardige trip op één dag. We gaan daarom op zoek naar een vakantieadresje bij hen in de buurt.  Mijn droomhuis komt misschien wel nooit. Ik houd het voorlopig op het genieten van ‘Escape to the country’, alle andere woonprogramma’s op de TV, het huis van onze vrienden en dromen over een dergelijk huis. Dat is ook al mooi.


Links naar het programma: 


donderdag 11 december 2014

Gewoon zijn wie je bent

Mag ik gewoon zijn wie ik ben?



Ik voel me aangesproken door het verhaal van Samira op het blog van Hilde Backus (www.coachbureau.nl) van 25 november. Ik herken haar worstelingen, die heb ik zelf ook. Om een of andere reden is het in onze maatschappij gewoon geworden om alleen werk te doen dat status heeft. Een accountant heeft meer status dan een verkoopster in een modezaak. Een secretaresse heeft minder status dan de directeur. Heel vaak is de reden dat we bang zijn dat mensen ons niet goed genoeg vinden als we inderdaad secretaresse of verkoopster zijn i.p.v. accountant of directeur. Ik betrap me er zelf ook op dat ik veroordeel op die grond. Heel veel mensen doen werk dat door de omgeving wordt ‘goedgekeurd’, maar waar je niet gelukkig van wordt.

Wat ben ik dan?

Ik vraag het mezelf ook vaak af: ik ben geen secretaresse, maar wat ben ik dan wel? Ik schrijf graag, dat kwam ook uit mijn loopbaancoaching, maar nu ik de keuze heb gemaakt om te gaan schrijven lukt het niet. Ik heb een cursus journalistiek op mijn oude hbo gevolgd. Ik vond het leuk en ik heb er veel van geleerd. Maar in de praktijk blijkt dat ik niet echt een journalist ben. Ik ben een schrijver en misschien ook wel een coach of leraar. Ik kan goed reflecteren op mezelf en ik help anderen met hun zelfreflectie. Daar word ik blij van. Van lekker koken word ik ook blij, maar kok worden zie ik niet zitten. Teveel stress en daar kan ik absoluut niet tegen. Maar wat dan wel? Ik kijk vooral naar wat anderen vinden en luister te weinig naar mezelf. Blijkbaar vind ik dat ik iets moet doen dat status heeft in de maatschappij. Ik blijf altijd maar bang dat ik word gezien als een dom persoon door het werk dat ik doe. De mening van mensen om wie ik niets geef blijkt zwaarder te tellen dan van de mensen die van mij houden. Waarom eigenlijk? Waarom moet ik van mezelf aan zo’n ideaalbeeld voldoen, waarom wil ik dat mensen tegen mij opkijken of mij als een voorbeeld zien? Ik weet het niet. Ik wil zin geven aan mijn leven en aan dat van anderen, belangrijk en nuttig zijn en gewaardeerd worden. Maar willen we dat niet allemaal?
Ik heb in het verleden al zoveel gegraven in mezelf en soms vraag ik me echt af of al dat gegraaf wel zin heeft gehad. Ik ben er in doorgeslagen denk ik. Ik heb een talent om te blijven hangen in het verleden en in dingen die niet goed zijn gegaan. Ik kijk bijna nooit naar wat ik wel allemaal bereikt heb en wat ik wel allemaal kan. Waarom altijd concentreren op iemands zwakheden? Waarom niet op waar iemand goed in is?


Zij kennen mij niet

Ik ben er inmiddels wel achter dat ik me teveel aantrek van mensen die mij pijn hebben gedaan, me hebben gekleineerd of vernederd. Ik heb het zelf laten gebeuren, net alsof ik vond dat ik dat verdiende. Kennen die mensen mij eigenlijk wel? Het zijn in elk geval niet de mensen met de grote mensenkennis, wel de mensen met veel macht en dat klopt niet vind ik. Gisteren voelde ik mij even heel zielig om iets wat me bijna drie jaar geleden is overkomen op mijn werk, waardoor ik uiteindelijk ben ‘weggepest’ om het maar zo te zeggen. Wat geeft deze mensen het recht om over mij de oordelen? Waarom laat ik het toe dat ze mij kleineren en vernederen? Dat is toch belachelijk? Als ik heel eerlijk en met compassie naar mezelf zou kijken, dan klopt er niets van hun aantijgingen. Zij kennen mij niet en hebben nooit de moeite genomen om me te leren kennen. Ze hebben mij eigenlijk een dienst bewezen: ik ben gestopt met werk dat niet bij mij past en heb redelijke rust gevonden in mijn gezin, mijn hond en mijn familie. Als ik niet boventallig zou zijn geweest, had ik nu nog steeds werk zitten doen dat niet bij mij past. Had ik nog steeds niet gewoon ik kunnen zijn. Er zijn god zij dank zoveel mensen die mij wel de moeite waard vinden en die maakt het helemaal niets uit wat voor werk ik doe of heb gedaan. Zij waarderen mij gewoon om mezelf en ik waardeer hen om wie ze zijn. Ik laat het los die kleinering, die narigheid. Zij hadden geen idee over wie ik ben en wat ik kan, ik zat hen alleen maar in de weg. Ik ben eerlijk en recht door zee, maar helaas wordt dat bijna nergens op de werkvloer gewaardeerd. En mooi weer spelen of doen alsof ik iemand aardig vind, dat kan ik niet.
Misschien wil ik wel gewoon een thuisblijfmoeder zijn die graag voor haar gezin en haar familie zorgt. Iemand die anderen kan troosten als ze verdriet hebben of kan helpen om hun zelfbeeld op te poetsen of te helpen met zelfreflectie. Wat is daar eigenlijk mis mee? ‘Meer compassie voor jezelf voelen’, dat is wat Hilde Backus mij meegaf toen ik haar interviewde een paar weken geleden. En dát is denk ik voor bijna iedereen de sleutel in die zoektocht naar wat bij  je past. Je bent goed zoals je bent. Ik ben goed zoals ik ben!




Foto's van facebooksite 'Let the wolves run free'.












woensdag 9 juli 2014

De reis van de held

Pad van de Held: paadje in Broekpolder


Laatste coachingswandeling

Het is zondag 17 juni 2014, vandaag is de laatste coachingswandeling. We hebben afgesproken om hierna nog een keer te wandelen en dat we de rollen dan omkeren. Ik de coach, wandelcoach Richard de cliënt.  De bedoeling hiervan is om een goede feedback te kunnen geven over hoe ik de sessies heb ervaren als proefklant voor mijn coach in opleiding en of ik er wat aan gehad heb. Maar vooral: of Richard het goed heeft gedaan als wandelcoach. In een sms heb ik hem al laten weten dat ik in september een opfriscursus Journalistiek ga volgen. Voor Richard een belangrijke uitkomst voor zijn eerste proefklant.

Het is vandaag mooi weer voor de verandering. De vorige keer waren we voorbereid, ik met regenpak, coach met een paraplu, maar het bleek toen niet nodig gelukkig. 
Ik vertel dat ik soms echt een te vol hoofd heb: er gaat teveel in me om en daardoor kan ik niet slapen of me concentreren. Tip en oefening van mijn coach: maak je hoofd leeg door het vol te maken. Kijk om je heen en benoem alles wat je ziet, denkt en voelt als je rondkijkt. Hiermee maak ik mijn hoofd leeg door het vol te stoppen met informatie van het nu. Toch al niet mijn sterkste kant het nu, ik ben meestal al verder vooruit en daardoor heb ik moeite met mindful te zijn. Dit is een goede oefening. We houden ongeveer tien minuten onze mond dicht en absorberen wat er om ons heen te zien is, in elk geval in mijn beleving. Ik vind het zoals altijd erg moeilijk om niet te praten, maar deze keer slaag ik er wonderwel in.

Heldenreis

Mijn coach stelt voor om ‘De reis van de held’ te maken tijdens deze laatste wandeling. Ikzelf ben dan de held in mijn verhaal. Als eerste wil hij weten wie voor mij een held(in) is. De eerste persoon aan wie ik moet denken is de zwarte Amerikaanse schrijfster Maya Angelou ('Ik weet waarom gekooide vogels zingen'). Ik heb een tijd niet aan haar gedacht, maar nu komt ze als eerste naar boven.
Maya Angelou heette eigenlijk Margueritte Johnson en werd op 4 april 1928 geboren in Saint Louis Missouri, ik lees op Wikipedia dat ze dit jaar op 28 mei is overleden. Ze is oud geworden en bleef sterk. Maar ze heeft nog wel meegemaakt dat de Verenigde Staten hun eerste zwarte president hebben gekozen. 
Angelou laat in haar autobiografische romans een energieke, avontuurlijke (opgroeiende) Afrikaans-Amerikaanse vrouw zien die nergens voor terugdeinst, de strijd en het doorzettingsvermogen van een zwarte vrouw in een vijandige, blanke wereld. Ze schrijft over de situatie van zwarte Amerikanen in de eerste helft van de20e eeuw.
De slavernij is afgeschaft, maar vrij zijn ze nog lang niet. Zij is voor mij een held omdat ze de onrechtvaardigheid om zich heen kan benoemen en bestrijden zonder andere mensen te veroordelen. In plaats daarvan probeert ze anderen juist te begrijpen.

Maya Angelou
De meeste helden vertrekken niet spontaan op hun reis, maar door omstandigheden gedwongen.
Ik herken dat ook: ik werd uit mijn comfort zone gedwongen door ontslag.
Een bevrijding maar ook spannend: ik moest veel zekerheid achterlaten.
Aan de andere kant: hoeveel zekerheid heb je als mens nodig?
We bespreken de uitspraak uit de coachkalender: "Wees niet bang de controle te verliezen. Je kunt niet verliezen wat je nooit echt hebt gehad!"
Ik wil ik ook zo’n sterke vrouw zijn, net als Maya Angelou. Dat is mijn beeld van de held en de reis ernaartoe. Pas geleden las ik een mooie quote: ‘De shit uit je verleden is de mest voor je toekomst’ (uit: 365 dagen succesvol) en dat kan je zeker zeggen in mijn geval!
Mijn reis leidt naar een nieuwe carrière als tekstschrijver, journalist, redacteur en blogger. Die reis is al vorig jaar begonnen toen ik tijdens een workshop ('365 dagen succesvol') juni 2013, eigenlijk precies een jaar geleden, besloot dat ik mijn wens voor een hond ging doorzetten. Die hond is er gekomen. Binnen twee weken had ik Gilly geadopteerd, want als ik iets wil dan liever gisteren dan vandaag. Tijdens mijn dagelijkse wandelingen met haar, ben ik gaan nadenken. Toen ik begin dit jaar las over de mogelijkheid om proefklant te zijn voor een wandelcoach in opleiding, heb ik ook geen moment getwijfeld om me daarvoor op te geven. de reis van de held leidt naar een schat, een Graal! zegt mijn coach.  In mijn geval een nieuwe carrière als tekstschrijver. Mijn doel is duidelijk, ik weet waar ik heen moet. Maar de weg is nog wel gevaarlijk...

Draken

We hebben het over de draken die ik op mijn nieuwe pad zou kunnen tegenkomen en hoe ik die het hoofd kan bieden of zelfs kan verslaan. Eigenlijk kan ik er maar twee bedenken: de financiële onzekerheid van geen vast inkomen hebben en gebrek aan zelfvertrouwen. Maar beide zijn niet onoverwinnelijk. Ik merk dat ik mij veel zekerder voel over mijn skills als tekstschrijver en journalist/redacteur, dan over mijn oude werk als secretaresse. Ik voel me stukken beter bij mijn ‘nieuwe’ werk. Ik krijg er energie van!! Echt super is dat. Beetje jammer alleen dat ik gelijk weer eens niet kan slapen nadat ik me heb ingeschreven voor die cursus Journalistiek. Gelukkig heb veel bondgenoten op mijn reis vindt mijn coach. Natuurlijk "the usual suspects": mijn man, mijn kinderen, vriendinnen als Desiré en Hellen. Zij staan dichtbij. Allemaal met hun eigen kracht en hun eigen talenten. Zij kunnen mij op hun eigen manier helpen. Er wachten nog vele andere bondgenoten op mij: ik ga op zoek naar soort- en lotgenoten via LinkedIn en via blogs. Met de steun van mijn gezin, familie en vrienden kan ik de meeste draken wel het hoofd bieden denk ik.
Bomen langs het water Spijkenisse polder.


Bomenschaalvraag

We doen nog een keer de bomenschaalvraag. Tijdens de eerste wandeling stond ik op 5 denk ik en nu loop ik direct naar ongeveer 8,5.  Dit wandelcoachprogramma heeft me heel veel gebracht, maar het belangrijkste is denk ik wel dat ik de knop heb kunnen omzetten:  "Ik ben niet meer een management assistente die graag zou willen schrijven. Ik ben een beginnende tekstschrijver!" 

Dat heeft Richard dan bereikt als wandelcoach in opleiding en daar mag hij heel trots op zijn vind ik.
Graag wil ik tot slot de quote delen die mijn vriendin Desiré op mijn facebook tijdlijn zette:

“Het leven is geen competitie. Eenieder maakt zijn eigen reis. Volg je eigen pad. Maak eigen keuzes en benut je kwaliteiten.” (Quote Voor Positiviteit)

Beter kan ik het zelf niet verwoorden. Bedankt Richard!





dinsdag 17 juni 2014

Mijn lied en de wolf




Zijn speurtocht was lang. Maar zeker.
Want de geest leefde, wachtte.
Eenmaal verlost herrees zijn kracht.
De wolf was weer vrij. (Uit: Het lied van de wolf - George Stone)


Waaibomenfeest

Het is Moederdag en ik heb een afspraak met mijn wandelcoach voor een wandeling. Ik kom op het startpunt aan in mijn regenpak, er is namelijk zeer slecht weer voorspeld. Mijn coach heeft een paraplu bij zich. En wat denk je? Uiteraard gaat het niet regenen!

Zodra ik aankom moet ik mijn verhaal kwijt over een boek waarin ik begonnen ben met lezen. Ik ben er zo vol van dat ik vrij snel buiten adem raak en mijn coach mij tot rust en ademhalen moet manen. Het zit nogal hoog dat boek: 'Lady of Hay' van Barbara Erskine. Ik herken erg veel van mezelf in het boek dat gaat over een journaliste die een serie artikelen schrijft over reïncarnatie, hypnose en regressietherapie. Ik wilde dat ooit ook worden, ongeveer 25 jaar geleden. Het boek pakt mij omdat de hoofdpersoon onder hypnose teruggaat naar een vorig leven. Ik heb me altijd al afgevraagd hoeveel daarvan waar is. Aan de ene kant wil ik het geloven, aan de andere kant vind ik het grote onzin. Maar ergens stelt het mij ook wel gerust dat er na dit leven mogelijk nog een leven is en mijn geest verder zal  leven. Ik ben zo gepakt door dat boek dat ik er gewoon niet van kan slapen. Ik besluit het weg te leggen en pas verder te lezen als ik minder bevattelijk ben. Ik reageer nogal overgevoelig als ik niet helemaal in balans ben.

Omdraaiprincipe

Mijn coach maant mij tot rustig ademhalen en vijf minuten niet te praten, alleen te letten op de omgeving. Wat zie ik en waar doet het mij aan denken? Het waait nogal hard en ik zie de boomtoppen van de populieren heen en weer gaan. Het valt mij op hoeveel konijnen er rondlopen en het mos op veel bomen valt me op. Op het moment dat we even stilstaan om naar de zwaaiende boomtoppen te kijken vliegt een koppel eenden ineens weg. Ze kiezen precies dat moment om weg te vliegen. Waar doen die zwaaiende boomtoppen mij aan denken? Ik zie het als mijn zorgen die wegwaaien, de muizenissen in mijn hoofd die vervagen door de wind. Ik haal het voorbeeld aan van het Winnie de Poeh verhaal ‘A blustery day’ in het Nederlands gewoon ‘Waaibomenfeest’ genoemd. We hebben het kort even over de Tao van Poeh. Die waaiende boomtoppen geven mij rust, zorgen ervoor dat mijn zorgen (even) wegwaaien. "Kinderen weten nog niet dat het allemaal niet zo gemakkelijk gaat," mijmer ik hardop. Mijn coach draait het om, daar houdt hij van: "Volwassenen vergeten misschien op een gegeven moment dat het vaak wèl zo gemakkelijk gaat!" Ik merk dat ik in het dagelijks leven zijn 'omkeerprincipe' ook ga gebruiken tegenover anderen. 

Toch nog een blokkade

Mijn coach vindt dat ik dit beeld moet vastleggen en ik maak een filmpje van waaiende boomtoppen. We lopen verder over de niet gebaande weggetjes, dwars door het natuurgebied. Ondertussen vertel ik wat mij tegenhoudt om volledig te gaan voor het schrijven van teksten. Ik vind het eng, ben bang dat ik er niet genoeg mee zal verdienen en daardoor de financiële druk op mijn man vergroot. Ik voel me daar niet goed bij. Dat is een van de dingen die mij blokkeert in mijn schrijvende bestaan, daardoor lukt het niet om te schrijven denk ik. De stem van mijn ‘innerlijke vriend’ komt niet boven de stem van mijn 'innerlijke criticus' uit. Die criticus heeft namelijk nogal een grote bek.
Een andere ‘blokkade’ is dat het voor mij erg belangrijk is om thuis te kunnen zijn voor mijn kinderen. Ik voel me er goed bij dat ik er ben. "Misschien wil je er ook gewoon wel voor hen zijn. Daar is niks mis mee hoor," vindt mijn coach.

De weg, de toekomst die voor mij ligt. 


Het lied van de Koekoek

We horen een Koekoek roepen. "Wat roept die Koekoek?" Eigenlijk altijd hetzelfde: koekoek. Net als ik eigenlijk. Ik betrap mij erop dat ik ook heel vaak herhaal wat mij tegenhoudt. Dat ik bang ben niet goed genoeg te zijn, dat het niet lukt etc., net als die Koekoek. Ik leg het uit. Ik ben geneigd om de weg van de minste weerstand te kiezen, omdat het zo gemakkelijk is, ik heb nog niet het lef om door te zetten. Deze wandel coaching is geslaagd als ik dat lef wel heb. We lopen tegen de wind in. "Soms geeft het letterlijk een ander beeld als je je omdraait en met de wind in de rug loopt. Zo werkt het ook met die angst van jou. Loop eens de andere kant op," adviseert mijn coach. Tja, wat heb ik eigenlijk te verliezen? Mijn inkomen, maar uiteindelijk heb ik meer te winnen besef ik. Is dat dan toch mijn innerlijke vriend die daar spreekt?

Het lied van de wolf

Ik vertel over een ander boek dat indruk op mij heeft gemaakt: ‘Het lied van de wolf’ van George Stone, omdat het boek het leven van een wolf beschrijft die uit zijn roedel is verstoten, omdat hij zingt (huilen naar de maan). Ik heb het boek gelezen toen ik in de derde klas van de mavo zat, dat is in 1986-1987 geweest. Het gedicht waar het boek mee begint heb ik voorgedragen voor de klas. Ik vertel over een kennis van de hondenschool, zij heeft Malamute honden. Malamutes lijken erg veel op wolven. Juist op dat moment zie ik een echte 'wolf' lopen! Enthousiast wijs ik op de wolf die ons tegemoet komt in het veld. Wij zijn allebei zeer verbaasd over dit toeval. De wolf komt dichterbij. Hij is erg groot met een hele dikke vacht. Zijn baas loopt achter hem. We kunnen de hond aaien. Het is namelijk echt een hond vertelt zijn baas. Hij zou een kruising zijn van een wolf en een herder. De ‘wolfshond’ gaat een stukje verderop zitten wachten tot zijn baas komt. Ik vind het echt heel erg jammer dat we geen foto hebben gemaakt van dit geweldige dier. Ik ben nog steeds verbaasd over dit ongelooflijke toeval! Toeval bestaat niet zeggen ze. Dat lezen we in het boek ‘De Celestijnse Belofte’ van James Redfield. We hebben het allebei gelezen.


Een echte wolf



We lopen verder door het veld. We hebben het over energievreters zoals die worden beschreven in het boek ‘De Celestijnse Belofte’.
We besluiten om mijn ‘favoriete weggetje’ over het pad van de boomstammen door het water, nu een keer andersom te lopen, gewoon om te kijken of het echt werkt  dat omkeerprincipe.
'Another view'

Het omkeerprincipe van mijn coach werkt echt! Het geeft mij 'another view' op mijn dromen, mijn keuzes. Het vergrendelscherm en het beginscherm van mijn smartphone tonen inmiddels allebei bovenstaande foto, om mij eraan te herinneren om dingen anders te bekijken. Afgelopen zondag liep ik mijn laatste wandeling met mijn wandelcoach en ik kreeg van hem een boekje cadeau: 'Wandel je wijzer. natuur en stad als coach' van Aat van der Harst. Een echte aanrader!! Over die laatste wandeling vertel ik mogelijk in mijn volgende blog.



maandag 12 mei 2014

Geblokkeerd door onzekerheid

Zo schrijf ik mijn wandelcoach nog dat het me maar niet lukt om te schrijven of te bloggen en zo lees ik ineens een artikel op de website van Simplify your life die mij uitdaagt om toch iets op papier te zetten. Grappig…

In het artikel staat: “Er zijn dus veel mensen die met het gevoel rondlopen dat het leven pas echt gaat beginnen als….je je opleiding hebt afgerond; je eenmaal een huis hebt gekocht etc. Met andere woorden: Nu sappelen met het idee dat er ooit een tijdperk zal aanbreken waarin alles op zijn plaats is gevallen, je gelukkig bent en alles vanzelf gaat. Maar dat komt maar niet.” (uit: ‘De luxe van genoeg’ van Martin van der Gaag zie: http://www.simplifylife.nl/overview.php?cid=22379 )

Pfoe, wat herkenbaar zeg! Ik denk ook altijd dat ik eerst nog van alles moet doen om dan toch echt schrijver of journalist te worden, of allebei… Ik moet nog een opleiding doen, of een cursus om beter te schrijven, of dingen gaan doen die totaal niet bij mij passen, allemaal met als doel dat ik kan zeggen dat ik een ‘diploma’ heb voor iets dat ik al jaren kan: schrijven. Blijkbaar is onze samenleving zo opgezet dat je voor alles een papiertje moet hebben wil je een bepaald vak kunnen uitoefenen. We hebben het niet meer over natuurlijk talent, bepaalde karaktereigenschappen die onontbeerlijk zijn of jarenlange ervaring, al dan niet professioneel. Sinds ik heb besloten om toch echt te gaan schrijven voor een blog, een tijdschrift een nieuwsbrief of wat dan ook, blokkeer ik. Het lukt niet. Net of iets ‘moeten’ er alleen al voor zorgt dat het dan juist niet lukt. De ene na de andere onzekerheid steekt de kop op: ‘Is het wel interessant wat ik schrijf?’, ‘Kan ik wel van schrijven mijn werk maken zonder HBO diploma Journalistiek?’, maar ook: “Waarom moest ik weg bij mijn werkgever en mocht een ander blijven?”, “Ben ik wel goed genoeg voor wat ik wil?”, “Ben ik niet te egoïstisch dat ik dit wil en niet iets anders?”.
Van de week, in een overvol zwembad met erg veel herrie, las ik in een van mijn favoriete bladen Happinez de volgende uitspraak: 
'If you can imagine it, you can achieve it; if you can dream it, you can become it'. 

Het is een uitspraak van een jonge innovator uit Amsterdam, ik vermoed dat zij hem ook heeft van een heel wijs iemand, maar ik vind hem wel heel erg goed. Bovendien zou dit mij kracht en lef moeten geven, want ik heb heb mijn toekomstbeeld al een keer beschreven en mijn toekomstdroom. Het geeft me wel moed.

Creativiteit is onontbeerlijk

Ik functioneer beter als ik creatief bezig kan zijn. Dat merk ik vooral als ik op vrijdagmiddag naar mijn teken- en schildercursus ga: ik kijk er elke week weer naar uit om mijn mede-cursisten te zien en te spreken en lekker creatief bezig te zijn. Zij zijn mijn ‘nieuwe collega’s’ en ik ben heel blij met ze. Ik blijf een mensen-mens, ook al heb ik besloten om te proberen alleen vanuit huis te gaan werken, zonder collega’s en in mijn eentje. Dat zal niet meevallen denk ik.
Terug naar het artikel waar ik deze blog mee begon: wij zijn in onze snelle maatschappij heel erg geneigd om alleen maar te zaaien en de lat hoog te leggen, zonder dat we echt iets doorzetten dat we graag willen. En als het oogsttijd is dan zijn we alweer met iets anders bezig. Ik heb al eerder geschreven over onze ‘snelle’ maatschappij en welke nadelen deze heeft, maar ik blijf er toch in ‘hangen’. Net als iedereen denk ik. We rennen maar, we vliegen maar, we gaan maar door, nemen geen rust en zetten niet door. Als we dan uiteindelijk rust nemen (een paar dagen vrij bijvoorbeeld) dan zijn we ziek, zitten onze schouders en nek vast, kunnen we niet slapen, kunnen we niet ‘stil’ worden. 
Zo ziet stilte eruit..

Zelfhulpboeken

Mijn boekenkast puilt uit van boeken over ontspannen, leren mindful te zijn, huishoud- en opruimcoaching, mediteren, zonder handrem leven, loslaten, simplify your life en andere zelfhulpboeken. Ik heb ze nog geen van allen uitgelezen. Ik ben ook hierin blijkbaar de mening toegedaan dat ik eerst moet lezen voordat ik iets kan. Daar word je toch helemaal simpel van? Niet denken maar doen! Ook zo’n boek. Alleen die ene zin zegt eigenlijk alles: doe iets gewoon als het goed voelt en denk niet na over de gevolgen en of het wel een goede beslissing is. Ik ben er echt een ster in om tot in den treure dingen die ik heb besloten of heb gedaan te analyseren om daarmee tot de conclusie te komen dat het misschien toch anders had gemoeten. Maar ja, op dat moment was het de goede beslissing. Dat accepteren blijft moeilijk. Ik denk dat dat voor heel mensen geldt, niet alleen voor mij.
Wat moeten we dan wel doen? Dingen laten komen zoals ze komen en accepteren dat niet alle wegen leiden tot bevrediging of voldoening. Dat is een stuk rustiger en gemakkelijker dan je denkt. Ga naar buiten, schrijf dagelijks in een dagboek, doe elke dag iets dat je een goed gevoel geeft. Of eigenlijk: je moet er niet over nadenken, maar gewoon doen!


Geweldige uitspraak! Goeie voor mij.

En abonneer je op de nieuwsbrieven, misschien kom je dan ook tot bijzondere inzichten net als ik. Daar zijn niet altijd boeken voor nodig. Wel een aanrader: De Celestijnse Belofte van James Redfield, oud maar uniek en zeker de moeite waard. Toeval bestaat niet!